मीच का?

• एका भिकार कंपनीचे शेअर्स घेण्यासाठी वारंवार मेसेजेस येताहेत. मेसेज तोच... मात्र दर वेळी नविन नावानं...न थकता.... मला वाटतं हा उगाचच पैसे वाया घालवतोय.. त्या कंपनीचे शेअर्स कुणी घेत नाही आणि हा असे मेसेज वर पैसे उधळतोय... कंपनी गाशा गुंडाळणार दसतयं?
• "वर्क फ्रॉम होम" वाल्यांचे मेसेजेस - अहो इथं घरीच्यांसाठी वेळ नाही आणि त्यातही घरुन काम म्हणे! - अरे मेड्म... नही होना... बिल्कुल नही होना!
• आता.. "डु नॉट डिस्टर्ब" या सेवेला नंबर नोंदवुन जवळ - जवळ तीन वर्षं झालीत. पण आपल्याकडं ही सोय कुणी मनावर घेईल असं दिसत नाही. मोबाईल कंपनीला तक्रार करुनही काहीच फायदा नाही... तक्रार निवारणासाठी म्हणे ४० दिवस... काय करणार - कसं करणार तर म्हणे - पुन्हा एकदा "डु नॉट डिस्टर्ब" रजिस्टर करणार... आणि मेसेज पाठवणार्‍यावर तक्रार करणार - म्हणे ५०० रु. दंड होईल. मी म्हटलं ठिक आहे... मला पैसे कधी मिळणार - तर म्हणे - पैसे तुम्हाला नाही - आम्हाला मिळणार!! वा रे वा - डोकं दुखी निस्तरायची आम्ही - आणि तुम्ही मात्र डॉक्टर बनुन पैसे घ्यायचे.... झका..स!

• महान 'आय.सी.आय.सी.आय.' वाले पैसे "डेबिट" झाले की "क्रेडीटेड" म्हणुन एस.एम.एस. पाठवतात. फोन करुन विचारलं तर म्हणे - इग्नोर करा. अरे वा.. असं कसं इग्नोर करा. रात्री १ वा. मेसेज मिळतो - मी झोपेतुन उठुन वाचतो. सकाळी फोन करतो - आणि वरुन उत्तर काय.. तर मेसेज इग्नोर करा!

• "ए.बी.एन. एम्रो"- आता आर.बी.एस. - च्या लोकांनी घरच्या पत्त्यामध्ये घोडचुक करुन ठेवली.. Undri च्या जागी Undir असा पत्ता लिहुन त्यांची पत्रं पाठवताहेत. 'प्रोफेशन कुरीअर्सवाले' घर न शोधताच किंवा फोन न करताच "पार्टी शिफ्टेड" असं लिहुन कुरिअर परत पाठवताहेत. मग पुन्हा मुंबई ऑफिसातुन फोन करुन विचारतात - नवीन पत्ता काय?

• एक्सिस बँक वाल्यांनी -लकी क्लायंटचं गाजर दाखवुन क्रेडीट कार्डसाठी नाव नोंदवुन घेतलं... वेरीफिकेशनच्या वेळीच ऑफिस शिप्ट झालं आणि कार्ड नाकारण्यात आलं. त्या फोन करणार्‍या पोरीचं "टार्गेट" पुर्ण व्हावं म्हणुन मी कार्डाला हो म्हणालो...आता त्यांच्याच कार्डाला काय सोनं लागलं नव्हतं पण उगाच मनात राहुन गेलं की बँकेला आपण "खोटी माहिती दिली" असं वाटु नये - म्हणुन सविस्तर मेल लिहिला... तर म्हणे - ऑफिसच्या पत्रावर - सध्याचा पत्ता लिहुन पाठवा. पाठवला. आता म्हणे - ऑफिशियल इ-मेल वरुन मेल पाठवा.. तुमच्या **** ! एक तर तुम्हीच फोन करुन कार्ड घ्या - घ्या म्हणुन भिक मागता - काही कागदपत्रं लागणार नाही म्हणता आणि आता वरुन ही सोंगं काय?

बाय द वे - युनिनॉर चं कार्ड घ्यावं म्हणत... बघु माझा नंबर येतो का?... च्यायला.... वैतागलोय हो....फुकटची **** [झंजट!] नुसती!

Read More

आम्ही अशा देशात राहतो...

मित्राने पाठवलेल्या इंग्रजी ई-मेलचा मराठी अनुवाद...

आम्ही अशा देशात राहतो:

• जिथं पोलिस आणि रुग्णवाहिकेपेक्षाही लवकर तुमच्या घरी "पिझ्झा" पोह्चतो,
• जिथं वाहन कर्ज ५% तर शैक्षणिक कर्ज १२% नी मिळतं,
• जिथं तांदुळ ४० रु. किलो तर "सिमकार्ड" मोफत मिळतं,
• जिथं एक लखपती लाखो रुपये देवुन क्रिकेटचा संघ विकत घेतो, मात्र तीच रक्कम दान नाही करत,
• जिथं पायात घालायच्या चपला/ बुटं वातानुकुलित दुकानात विकली जातात तर पोटात घालायच्या पालेभाज्या उघड्या रस्त्यावर विकल्या जातात,
• जिथं प्रत्येकाला प्रसिध्दी हवी आहे, मात्र त्यासाठी कुणी सत्-मार्ग अवलंबण्यास तयार नाही,
• जिथं लिंबाच्या पेयात कृत्रिम स्वाद मिळवला जातो, मात्र भांडी धुण्याचा साबणात अस्सल लिंबु असतं,
• जिथं चहाच्या टपरीवर लोक "बालमजुरी" वरच्या वर्तमान पत्रातील बातम्यांवर चर्चा करतात - म्हणतात "यार, बाल-मजुरी करवणार्‍यांना फासावर लटकवलं पाहिजे" .... आणि नंतर आवाज देतात...."छोटु.... दोन चहा घेऊन ये...!"

..... तरीसुध्दा ...... माझे माझ्या देशावर प्रेम आहे!

Read More

सारेच म्हणतात 'चेपेन - चेपेन'....

च्यायला [...शिवी असो वा नसो!].... वैताग आलाय नुसता.... नाही तर काय? किती दिवस झाले, एखादी पोस्ट लिहिन म्हणतोय.. पण कामाच्या *** घो! हो.. तुम्ही म्हणाल आता पोस्ट लिहायला तसा किती वेळ लागतो.. खरंय हो.. पण 'कंटाळा' नावाचाही एक प्रकार असतो... सगळ्यांकडेच.. कमी - जास्त प्रमाणात!

हां.. तर काय म्हणत होतो... ते - चेपेन - चेपेन.... आता हेच बघा ना:
काल त्या महान आय.सी.आय.सी.आय. बँकेने ई.सी.एस. न क्लिअर झाल्याने २७६ रु. [२५० + टॅक्स]चा चुना लावला. पण २५० रु. दंड जरा[?] जास्तच नाही का होत... आम्ही काय मुद्दामुन असं करतो काय?. तिकडे एच.डी.एफ.सी. ने ही १००रु. जास्त लावुन ई.एम्.आय. घेतला. लाईट-बिल चे "ऑटो - पे" मधेच उद्भवलं आणि होम-लोनच्या ई.सी.एस.ला काही रुपये कमी पडले. कदाचित वरती जेवढा दंड भरावा लागला ना.. तेवढेच असतील. च्यायला... चेपा - चेपा!

मार्च एंड आहे... जरां बँकानीही समजुन घ्यायला पाहिजे नां... पण असं कसं... बँक काय आमच्या 'बा'ची नाही... झालं... दंड भरला... शिवाय आता 'क्रेडीट हिस्टरी'वर ही ठपका लावला असेल या महान लोकांनी! चेपा - चेपा!

आणि आज सकाळी.. सोलापुर रोडवरुन एक महाशय - आपल्या टुकार [हो.. टुकारच.. नाहीतर काय एच.डी. म्हणु?] बाईकवर बायको आणि पुढं पोरगा बसवुन मस्त - सायकल ट्रॅक वरुन निघाले. पुढच्या चौकात मी डाव्या बाजुला - इंडिकेटर लावुन - वळत होतो - तर हे साहेब सरळ जाण्यासाठी अगदी समोर च आले. मीच थांबलो.. म्हटलं उगाच चिरडायला नको... तर हे अतिशहाणे - माझ्याकडेच अगदी खुन्नस खाऊन बघु लागले... बापरे... मी तर जाम घाबरलो... याचे डोळे फुटले - बिटले तर!! एक तर काडी पैलवान.. च्यायला एक ठोसा दिला तर होत्याचा नव्हता व्हायचा.. मागे बायको असली की अशांना जरा जास्तच जोर येतो... त्यात 'वहिणीसाहेब' तर दुर गेल्यावरही मोठे डोळे करुन अगदी 'प्रेमाणे' पहात होत्या... जणु म्हणतच होत्या - चेपा - चेपा!

अहो, महाराणी सायबा, जरा आपल्या सायबांनाच सांगा - "कारभारी दमानं..." एक तर बिगर हेल्मेट... त्यात सायकल ट्रॅक वरुन.. आणि त्यातल्या त्यात - डावीकडे वळणार्‍या वाहणांना न पाहता जणु सारे - सरळच निघालेत या तोर्‍यात निघालेत! मी आपला उगाचच स्वतःला समजावत होतो - "मामु... शांत! अंदर के शैतान को मत जगाव.. शांत बुलेटधारी... शांत...!"

हे एकच नाही... असे बरेच किस्से रोजच पाहतो... काही वेळा तर अगदी पॅरलल गाडी चालवत जाणारे यार - दोस्तही दिसतात. असे हे लोक... पण एक आहे... असे लोक त्यांच्या मित्रांमध्ये आवडते असतात... मलाही आवडतात... काही दिवसांनी ते इतरांचेही आवडते होतात.... आणि मग शेवटी 'देवाचेही आवडते' होतात.... आमच्यासारखे फक्त नाममात्र - कारणमात्र होतात!

स्वाहा!

Read More

ये सायबा....

पुण्यात [आणि काल मुंबईलाही पाहिलं!] चालताना - गाडी चालवताना - जरा आसपास नजर हिरवा. आपणांस "सायबांचे" अभिनंदन किंवा स्वतःचे "शुभेच्छा" करणारे/ देणारे छोट्यापासुन बोर्डपासुन अगदी मोठ्या होर्डींग दिसतील. सगळयांची चुरस हीच की आमचा/ माझा बोर्ड सगळ्यात मोठा कसा दिसेल! मग अक्कल पायतळी तुडवत बोर्डावर बोर्ड चढवायचे. सगळीचकडे बॅनर्स/ होर्डींग लावायची जणु होडच लागली आहे.

[वर्षाने पाठवलेल्या ई-मेल मधील हे अधिक बोलकं चित्र!]

हे सारं पाहुन मनात प्रश्नांच काहुर उभारतं:

1. ह्या बोर्ड लावणार्‍यांना असं वाटत असेल का - की आपण आपल्या सायबाचा बोर्ड जेवढा मोठा लाऊ, तेवढा आपल्याला लोक सायबाचा डावा-उजवा हात समजतील? 'उजवा' समजणारच नाहीत कारण तो आधीच कुणीतरी जवळचा किंवा घरातलाच असतो! डाव्याची कामं माहित असुनही यांना 'डावा' व्हायला काय-काय करावं लागतं?
2. भलेही अंगठा छाप असला तरी फोटो मात्र रेबॅन ग्लास मध्ये - फ्रेंच कट ठेऊन का असतो?
3. वरती ब्लेझर चढवलेला असतो, मात्र खाली पायात स्पोर्टस् शुज का असतात?
4. गल्ली किंवा मतदार संघ/ वार्ड सोडला तर यांना कुणी ** ओळखत नसलं तरी फोटो मात्र अगदी विक्टरी V - ची पोज मध्ये का असतो?
5. शहिदांना श्रध्दांजली असं लिहिलेल्या बोर्डवर यांचेच फोटो शहिदांपेक्षा मोठे होते. म्हणजे हे सायबा किंवा त्यांचे ते कार्यकर्ते शहिदांच्या श्रेणीचे किंवा त्यांच्याही पेक्षा मोठे आहेत का?
6. हे कार्यकर्ते किंवा त्यांचे 'सायबा' कितीही म्हातारे झाले तरी या बोर्डावर फोटो हे जवानीतलेच का लावतात? संदेश देताहेत की लग्नाची उमेदवारी जाहिर करताहेत?
7. काही बोर्डांवर तर अक्षरशः काळे - सावळे - गोरे अशा तीन रंगात यांचे फोटो होते. ही त्या फेअर अन् लवली ची जाहिरात नव्हती?

उत्पादने, सुविधा किंवा बाजारात एखादं नविन उत्पादन आलं की कंपन्या भली मोठी होर्डींग्ज लाऊन त्याची जाहिरात करतात. उद्देश सरळ असतो, त्यांचं ते उत्पादन सगळ्यांना दिसावे, समजावे त्यांनी ते खरेदी करावे. एक सरळ-सरळ व्यावसाहिक पावित्रा असतो तो. थोडक्यात म्हणजे "ही वस्तु विकावु आहे!" गल्लो-गल्ली आणि रस्त्यांच्या मध्ये लावलेले हो बोर्ड वाहतुकीसाठी नक्कीच एक 'पेन इन **' आहेत!

मात्र मला आजपर्यंत हे नाही समजले की - आपला स्वत:चा किंवा सायबांचा - वाढदिवस/ सत्कार/ अभिनंदन/ एकसष्ठी/ निषेध/ दुखः/ शुभेच्छा/ आणि असेच काही काही संदेश देण्यासाठी असे बोर्ड लावणे आवश्यक आहे का? तुम्ही काय विचार करुन असे बोर्ड लावता हो? तुम्ही स्वत: ला आणि 'सायबा' लाही 'विकायला' तर मांडत नाही ना?

मला सांगा - दर वेळी/ दरवर्षी येणारे हे - वाढदिवस/ सत्कार/ अभिनंदन/ एकसष्ठी/ निषेध/ दुखः/ शुभेच्छा/ आणि असेच काही काही संदेश देण्यासाठी तुम्ही किमान २५ हजार तरी नक्कीच खर्चत असाल..? हो, या पेक्षाही जास्तच! मग त्या पैशात:

• एखाद्या शेतकर्‍याचं कर्ज फेडायला तुमची किंवा सायबाची ** मरते काय? नाहीतरी, "गरज सरो आणि वैद्य मरो" ही म्हण सार्‍यांनाच लागु आहे...! द्या ना ते पैसे शेतकर्‍यांना - सांगा तुमचा/ सायबा चा वाढदिवस आहे - करा मदत. कीती दिवस फक्त त्यांच्या दु:खावरच / आत्महत्यांवरच आपली खिचडी पकवणार आहात?
• एखाद्या गरिब/ आश्रम शाळेला वह्या-पुस्तके / कपडे द्या... "शिक्षणाच्या आयचा घो" घालण्यापेक्षा त्याचा प्रसार करायला मदत करा!
• तुमच्या गल्लीत/ वार्डात नसलेला/ बिघडलेला एखादा रस्ता दुरुस्त करा... नव्याने बनवा आणि सांगा - वाढदिवसानिमित्त आम्ही जनतेला रस्ता बनवुन दिला. आशिर्वाद मिळतीलच हो!
• शिवाय असं काहीतरी वेगळं - चांगलं केलंत तरे फायदाही तुमचाच आहे - तुमचं नाव होऊल - चार लोकं चांगल्या कामाचं कौतुक करतील... माझ्यासारखाच एखादी सा.की. तुमच्या बद्दल/ सायबाबद्द्ल चार शब्द 'चांगले' लिहिल. सायबाचीही तुमच्यावर 'मेहर' राहिल शिवाय सत्कार्य केल्याचं जे सुख-समाधान आहे त्याची महती म्या पामरानं काय सांगावी... आपणच ती अनुभवा!

अजुनही बरेच मार्ग आहेत.. तुमचे आणि सायबाचे "संदेश" चांगल्या मार्गाने जनतेपर्यंत पोहचवण्याचे..!

ही पोस्ट कुण्या एका 'सायबा' साठी नाही. माझ्यासाठी सारे सायब, बाबु, आण्णा, काका, तात्या, दादा, मावशी वहिनी सगळे सारखेच आहेत. त्यामुळे तुम्ही कुणा एकाला धरुन विचार करु नका!

संदेश/ शुभेच्छा मनापासुन निघाव्यात आणि मनापर्यंत पोहचाव्यात. दिखाव्याची काय गरज आहे हो? तुमचे काम तुमच्या समाज कार्यातुन दाखवुन द्या.. काय सायबा ...?

मलाही माझा आणि माझ्या नेत्याचा/ सायबाचा रास्त अभिमान आहे.. पण फालतु आणि पोकळ शुभेच्छा आणि संदेशांपेक्षा मी नेहमीच कार्याला/ कृतीला महत्त्व देईन. तुमचं काय?

Read More

आम्ही मराठी!

मायक्रोसॉप्ट युरोपचा चेअरमन निवडण्यासाठी बिल गेटस् मोठ्या प्रमाणावर एक मुलाखत भरवतो. ५००० कँडिडेटस् या मुलाखतीसाठी हजर राहतात. आमचा मकरंद त्यातलाच एक!

बिल गेटस्: आपण मायक्रोसॉप्ट मध्ये ईच्छुक असल्याचे पाहुन आनंद झाला. आपण आल्याबद्दल आभार. आता, ज्यांना "जावा" माहित नाही, अशांनी कॄपया बाहेर जावे. सुमारे २००० कॅडिडेटस् नाइलाज म्हणुन बाहेर पडतात.

मकरंद - स्वतःशी: मला "जावा" येतच नाही. पण थांबलो तर काय जातयं? एक ट्राय तर मारु! आणि तो थांबतो.

बिल गेटस्: ज्या कँडिडेटस् ना १०० पेक्षा अधिक लोकांना मॅनेज करण्याचा अनुभव नाही, अशांनी कॄपया बाहेर जावे. सुमारे २००० कॅडिडेटस् पुन्हा नाइलाज म्हणुन बाहेर पडतात.

मकरंद - स्वतःशी: मी कधीच कुणालाच मॅनेज केलं नाही. पण थांबलो तर काय जातयं? बघु काय होतंय ते!

बिल गेटस्: ज्या कँडिडेटस् कडे मॅनेजमेंटचा डिप्लोमा नाही, अशांनी कॄपया बाहेर जावे.
बॅड्लक म्हणुन ५०० कॅडिडेटस् बाहेर पडतात.

मकरंद - स्वतःशी: मी १५ व्या वर्षीच शाळा सोडली, पण आता गमावण्यासारखं आपल्याकडे आहेच काय? आणि तो थांबतो.

शेवटी, बिल गेटस्: ज्यांना "सेरब्रो - क्रोट" बोलता येत नाही, अशांनी कॄपया बाहेर जावे... आणि ४९८ कॅडिडेटस् बाहेर पडतात.

मकरंद - स्वतःशी: मला तर "सेरब्रो - क्रोट" चा एक शब्दही येत नाही! पण म्हणुन काय झाल? आणि तो थांबतो.
आता त्या रुममध्ये मकरंद आणि दुसरा एक असे दोघेच उरतात.

बिल गेटस्: हां, तर फक्त तुम्ही दोघेच आहात ज्यांना "सेरब्रो - क्रोट" बोलता येतं. म्हणुन, आपण दोघांनी आता त्या भाषेत वार्तालाप करावा.

मकरंद शांतपणे, त्या दुसर्‍या कँडिडेट कडे वळुन विचारतो: "कोठुन आलास रे?"
दुसरा: पुण्याहुन!

........... तर, मानलं का नाही - आम्हा मराठी माणसांना!

[मित्राच्या आलेल्या इंग्लिश जोक वर आधारीत हा मराठी जोक!]

Read More

पूणेरी वाहन - चालक कसा ओळखावा?

गेल्या दहा वर्षात पुण्यातला वाहतुकीचा आणि वाहनचालकांचा अनुभव पाहता, मी खालील तर्क काढले आहेत.
कदाचित ते चुकीचेही असतील किंवा त्यामध्ये तुम्हाला अतिशोक्तीही वाटेल... पण मी माझ्या मतावर अजुनही ठाम आहे!

१. वाहतुकीचे नियम पाळले तर आपली गर्लफ्रेंड / मित्र आपल्याला भ्याड समजेल / समजतील अशी यांची पक्की समजुत असते.
२. समोर पोलीस दिसला तरच नियम पाळायचा, असा पुणेकरांचा स्वतःचा नियम असतो.
३. समोरच्या चौकात पोलीस आहेत की नाही, याची दुरूनच खात्री करुन घ्यायची आणि जर तो नसेल, तर एकदम बिनधास्त - स्पीडमध्ये सिग्नल तोडून वन-टु का फोर व्हायचे हे त्यांना कुणी सांगावे लागत नाही!
४. सिग्नल ऑरेंज होत असेल तर, स्पीड कमी न करता, अधिकच वाढवत, गाडी तशीच दुमटत पुढे न्यायची... भलेही रस्त्याच्या मधोमध थांबावे लागले तरी हरकत नाही!
५. सिग्नल ग्रीन झाला की तुमच्या पाठीमागचा न चुकता हॉर्न वाजवतोच! बर्‍याचदा असा हॉर्नच सिग्नल ग्रीन झाल्याची निशाणी असते!
६. आपल्या लाखाच्या गाडीला दोन इंडिकेटर्स असतात यांची जाणीव आणि त्यांचा वापर, या दोन्ही गोष्टींचा यांना पुर्ण विसर पडलेला असतो. इंडिकेटर लावलाच तर तो गाडी बंद होई पर्यंत चालुच असतो!
७. कानात हेडफोन घालुन एखासा चार चाकी गाडी चालवत असेल तर - साहेबांनी आत्ताच दुचाकी विकुन - चारचाकी घेतली आहे असे समजावे!
८. अशा इस्टंट गाडीवाल्यांपासुन दहा -फुट अंतराने आपले वाहन हाकावे. यांची दुचाकीची सवय अजुनही गेलेली नसते - ते कधी - कसाही कट मारु शकतात!
९. झेब्रा क्रॉसिंग - फुटपाथ या ठीकाणांची यांना खास आवड - आकर्षण असते. त्यावर गाडी थांबवणे - चालवणे - याला ते शौर्य समजतात!
१०. गाडी चालवताना, ओव्हरटेक कोणत्या बाजुने करावे - यापेक्षा थोडीशी मोकळी जागा कोणत्या बाजुला आहे, यावर त्यांचे खास ध्यान असते आणि चुकुन अशी थोडीशी जागा मिळाल्यास ते कुशलतेने ओव्हरटेक करतात!
११. नो - एन्ट्री/ रोड क्लोज्ड असे बोर्ड असताना देखिल हे त्या रोडवर एन्ड पर्यंत जातील. परत येतील... मात्र दुसर्‍या दिवशी पुन्हा तो रोड चेक करायला जरुर जातील.
१२. हेल्मेट घालणं म्हणजे यांना जीवावर आल्यासारखे वाटते. त्याच्या विरोधात ते राष्टीयच काय आंतराष्ट्रीय पातळीवरही लढायला तयार असतात.

मला वाटतं:
१३. रिक्षा चालकांना पुण्यात खास ट्रेनिंग दिले जाते. कुठेही ३६० डिग्रीमध्ये वळावे... सायकलही न जाणार्‍या जागेतुन रिक्षा कशी घालावी... कुणी हात केलाच तर जागेवरच कसे थांबावे - हे त्यातले काही धडे!
१४. पी.एम.टी. वाल्यांना वर ट्रेनिंग घेतलेल्या रिक्षावाल्यांकडुन खास सवलतीच्या दरात तेच ट्रेनिंग दिले जाते.
१५. चार चाकी वाला नेहमीच दुचाकी आणि तीन चाकी वाल्याकडे अगदीच तुच्छतेने पाहतो. उगाचच, अशी एखादी तरी झलक देतीलच!


बाकी, आपण अनुभवी आहातच... आपले अनुभव - तर्क काय म्हणताहेत?

Read More

गोल दुनियेमध्ये सगळे कनेक्टेड आहेत...!

काही विनोद भलतेच भन्नाट असतात... आता हेच पहा ना - गोल दुनियेमध्ये सगळे कसे कनेक्टेड आहेत:

बॉसने सेक्रेटरीला फोन केला, 'एका आठवड्यासाठी आपण बाहेरगावी चाललो आहोत. त्यासाठीची सगळी व्यवस्था कर.'
सेक्रेटरीने नव-याला फोन केला, 'एका आठवड्यासाठी मी बाहेरगावी जाणार आहे बॉसबरोबर.'
नव-याने प्रेयसीला फोन केला, 'एका आठवड्यासाठी माझी बायको बाहेरगावी जाणार आहे. तू माझ्या घरीच राहायला ये.'
प्रेयसीने आपल्या प्रायव्हेट ट्यूशनच्या विद्यार्थ्याला फोन केला, 'मी एका आठवड्यासाठी बाहेर चालले आहे. तुला ट्यूशनला सुट्टी.'
विद्यार्थ्याने बाबांना फोन केला, 'बाबा, माझ्या ट्यूशनला आठवडाभर सुटी आहे. मला कुठेतरी घे‌ऊन चला ना फिरायला.'
बाबांनी त्यांच्या सेक्रेटरीला फोन केला, 'हा आठवडा मी माझ्या मुलाबरोबर घालवणार आहे. बाहेरगावी जाणे रद्द.'
सेक्रेटरीने नव-याला फोन केला, 'बाहेरगावी जाणे रद्द.'
नव-याने प्रेयसीला फोन केला, 'आपली भेट रद्द.'
प्रेयसीने विद्यार्थ्याला फोन केला, 'माझे जाणे कॅन्सल झाले आहे. तुझी ट्यूशन सुरूच राहील.'
विद्यार्थ्याने बाबांना फोन केला, 'ट्यूशन सुरूच राहणार आहे. आपलं जाणं रद्द.'.
..... ........ ........
बाबांनी पुन्हा सेक्रेटरीला फोन केला, 'माझा प्लॅन बदललाय. आपण बाहेरगावी जात आहोत !!

[ई-मेल]

Read More

पालखी: ज्ञानेश्वर माऊली.. ज्ञानराज माऊली तुकाराम!

भलेही मला कधी पालखीमध्ये सामिल होण्याची संधी मिळाली नाही... आणि मीही कधी तसा प्रयत्न केला नाही.. मात्र आज तसा योग आलाच! सकाळी औफिसला जाण्यासाठी निघालो आणि सोलापुर - हडपसर रस्त्यावर पालखीसाठी रस्ता बंद..!! मग काय... रस्ता खुला होण्याची वाट पहाण्याशिवाय पर्यायी मार्गच नव्हता... मोबाइल वरुन औफिसला सदर मेल टाकली... थॅक्स टु मोबाइल इंटरनेट!! गाडी बाजुला लाऊन पालखि बघत उभारलो... काही फोटोही काढले आणि पालखीबरोबर थोडा चाललोही... तेवढीच मनाची समजुत... पांडुरंगाला नमस्कार सांगुन बाजुला झालो..!



बरेच लोक पालखीवाल्यांना केळी आणि तिळाचे लाडु वाट होते... किमान पुण्य मिळवण्याचा तो एक पर्यायच वाटला.. असो, ज्याची त्याची श्रद्धा! एक - दोन ठीकाणी वारक-यांची मोफत डोळे तपासणी आणि चष्मे वाटप चालु होते... मात्र स्पिकरवरती मोठ - मोठ्याने त्यांच्या स्पौन्सर्सची नावे आधी सांगुनच!

आणि मग - पुण्याच्या वाहतुकीचे कौतुक काय सांगावे... समोर रस्ता बंद आहे असं बेंबीच्या देठापासुन सांगुनही जेंव्हा लोक तसेच आपली दुचाकी पुढे रेटत होते.. बराच वेळ सांगुनही माझे पेशन्स संपले होते.. मग काय... चांगला मध्येच जाऊन उभारलो... आणि कधी प्रेमाणे.. तर कधी अक्षरशः ढकलुन गाड्या बाजुला करत होतो... काही वयस्क मंडळीही साथ होती... आणि अशीच काही "वयक्स" मंडळी दवाखाण्याचे कारण सांगुन पुढे जायला बघत होती.... कमाल आहे ना?

असो.. तीन तासानंतर रस्ता खुला झाला... पाठमो-या पालखिला नमस्कार करुन हडपसरहुन निघालो... आणि आत्ताच औफिसात पोहोचलो... लगेच पटापट हे लिहिले.... चला आता कामाला लागतो..!

बोला - ज्ञानेश्वर माऊली.. ज्ञानराज माऊली तुकाराम!...
ज्ञानेश्वर माऊली.. ज्ञानराज माऊली तुकाराम!...
पंढरीनाथ महाराज की जय!

Read More

वेळ घालवण्याचे माझे - सध्याचे - उद्योग...

हा.... त्याचं काय आहे.. औफिसमधुन घरी गेल्यानंतर स्कायवरचे सगळे - अवॅलेबल - चॅनेलस बघणे हाच मोठा उद्योग आहे.. पण सालं ते डबडं गेला आठवडा झाला बंद पडलय... म्हणे सॅटेलाइट सिग्नल मिळत नाही! तसं फार वाईट वाटत नाही.. कारण, इन-मिन ३-४ चॅनेल दिसतात.. स्टार गोल्ड - ज्याच्यावर तेच तेच सिनेमे कितीतरी वेळा दाखवताहेत... आणि मी बघतोय.. दुसरा - स्टार वन आणि उत्सव ..यांच्यावरही भारतात संपलेल्या किंवा बंद पडलेल्या मालिका दाखवल्या जाताहेत.. एक दोन मुझिक चॅनेल - ९-एक्स... तेच का टाईमपास.

बोलायला पण कुणी नाही... तसा यांच्याकडे वेळच नसतो म्हणा.. नुसतं हाय- हॅलो - आणि बाय एवढच काय ते पर्स्नल बोलणं...  नाही तर - तेच रोजचं - प्रोजेक्ट - डेड्लाईन - अपडेटस - चेन्जेस - ब्ला ब्ला ब्ला... हुर्रर्र्रर्र..!

मग सदसदविवेक बुध्दी गहाण ठेवुन मी आजकाल यु-ट्युब वरुन मस्त मराठी सिनेमे पहात असतो... रोज एक... पुण्यात जे सिनेमे बघायचे राहुन गेले ते सध्या पाहुन घेतोय. या आठवड्यांत -
सोमवारी - सखी
मंगळवार - एक उनाड दिवस
बुधवार - डोंबिवली फास्ट
गुरुवार - आबा - झिंदाबाद
शुक्रवार - चकवा  [बघणारच आहे आज!]
शनिवार - अजुन ठरवले नाही, पण "वळु" पहायचाय..

..... अरे हो, मराठी सिनेमांसांठी मराठीट्युब नावाची वेबसाइट आहे.

रविवारी जरा केंब्रिज - सिटी सेंटरमध्ये जाईन म्हणतोय... असंच जरा - विंडो' शौपिंग आणि नयनमटक्का...!

तसा रेडी-टु-इट चा  पण कंटाळा आलाय... पण काय करणार... नाईलाज आहे.... अधुन मधुन फिश आणि चिप्स किंवा फ्राइड चिकन हेच ते काय जरा बदल.. मायला, पण या कोंबड्यांना टेस्टच नाही राव, अगदिच सपाक आहेत..! रविवारी मात्र मस्त कोल्हापुरी स्टाइलमध्ये चिकन बनवतो. तसे आपल्याकडचे सारे मसाले मिळतात म्हणुन बरे... नाहीतर इमॅजिन करा - आपल्याकडच्या मसाल्या बिगर - कोल्हापुरी चिकन अन् रस्सा .. कसा लागेल?

व्हेज - लोकांनी या नौन-व्हेज डिस्कशन बद्दल मला माफि करावी!

असो... रविवारी पुन्हा भेटु ...

Read More

माझ्या ट्रेन किस्स्याची आठवण...

महेंद्रच्या ब्लौगवरची "५ सेकंद -इन लाइफ ऍंड डेथ" ही पोस्ट वाचता वाचता, माझ्या ट्रेन किस्स्याची आठवण झाली....

... अंदाजे १९९४ च्या उन्हाळ्यातला हा किस्सा... आपल्या "देवाच्या गाडीने *" रेल्वेने मी मामाच्या गावावरुन माझ्या गावी चाललो होतो. "बिरोबाची जत्रा" असल्याने ट्रेन अगदीच खचा खच भरलेली. तसा माझा गाव म्हणजे तिसरा थांबा. अगदी दरवाज्याच्या तोंडात उभा राहण्यापुर्ती जागा मिळाली...दोन्ही हातानी दरवाजाजवळचा तो खांब पकडला होता. तर, उन्हाळ्याचे दिवस आणि मला सौलिड घाम आलेला... ! शिवाय महत्त्वाचं म्हणजे - त्यावेळी माझ्या तळपायाला खुपच [घाम?] पाणी सुटायचे... जरा कपाळावरचा घाम पुसायला एक हात वर नेला आणि शेजारच्याचा धक्का लागला... मग काय.. पायातील चप्पल आधीच स्लीपरी झालेली... गेला तोल.. घसारलो आणि गड-गडा लोळत त्या पटरीच्या उतारावरुन खाली... !!

........................ गाडीच्या त्या शेवटच्या डब्याकडे पहात.. कसा बसा उभा राहिलो.. उजव्या पायातली चप्पल आधीच पडल्यामुळे एक दगडाची खापरी चांगलीच तळव्यात घुसली होती.. कपडे झाडले आणि ती उजव्या पायाची चप्पल शोधली.... नशीब - सापडली लगेच.. आता प्रश्न होता त्या गावच्या स्टेशनपर्यंत पोहचायचा... रस्ता एकच - रेल्वेचा मार्ग - रेल्वे रुळांच्या कडं-कडंनी अंदाजे ४ कि.मी. चालत गेलो. गावांतुन परत मामाच्या गावाला जाणारी एक प्रवासी वाहतुक करणारी जीप पकडली आणि बॅक टु मामाचे घर! अर्थात घरी पोहोचल्यावर दवाखाना आणि मलम-पट्टी झालीच... मायला ... त्या डौक्टरचे इंजेक्शन मला पायाला झालेल्या जखमेच्या दुखन्यापेक्षा जास्त वेदनादायक वाटले होते..!

असो... त्या नंतर बराच काळ रेल्वेची धास्तीच घेतली होती.. मागच्या वेळी लंडनच्या त्या ट्युबमध्ये बसतानाही या किस्स्याची एक आठवण झाली होती हे नक्की! ...

* देवाची गाडी - मिरज - पंढरपुर दरम्यान वाहतुक करणारी आगगाडी. सध्या हा मार्ग ब्रौडगेज बनतोय म्हणे, आणि ती देवाची गाडी - मिरजच्या कारखान्यात - की - संग्राहालयात उभी आहे!

Read More

गेला आठवडा....!

.... आजकाल दिवस जरा मोठे झालेत काय हो... जसा जसा परतायची वेळ जवळ येतेय... दिवस जातच नाही.... :( .. कदाचित परतायची ओढ जरा जास्तच लागलीय ... असो... ! आठ्वडा नेहमीप्रमाणेच कामात गेला....!

... हा ..... शनिवार मस्त लोळत काढला... इकडे टी.व्ही. वर भारतीय कार्यक्रमांचा जरा दुष्काळच आहे... त्यामुळे तेलगु मधला "गजनि" लॅपटौपवरच बघितला.... काय बोलताहेत हे समजत नव्हतं , मात्र एकंदरीत स्टोरी समजण्यासाठी फार त्रास झाला नाही....मस्त वाटला सिनमा.... आता डायलौग्ज आणि गाणी यासाठी अमिर दादांचा सिनमा बघायचा .. !

रविवारी मात्र आम्ही इकडे भल्या पहाटे ९.०० वा. उठुन अभ्यंगस्नान केले.... दोन मैतर लंडन वरुन आले होते.. त्यांना केंब्रिज - केंब्रिज खेळायचे होते - म्हणजे पहायचे होते.. गाडी काढली आणि सरळ केंब्रिज.. !
फेमस कौलेजेस आणि फोटोग्राफिनंतर ते फित्सविलियम म्युझिअम पाहता - पाहता मस्त २-३ तास गेले.... मग थोडा वेळ सिनेवल्ड मध्ये गेम्स पाहण्यात घालवला... आणि नान्डो'ज मध्ये मस्त चिकन वर ताव मारला.. [शाकाहारी लोकांनी कृपया - व्हेज बर्गर आणि फिंगर चिप्स असे वाचावे..!]...

बस्स.... बाकी काय... सातच्या आत घरात ...!

...भुंगा!

Read More